Gryfice 11 grudnia 2009 r.

ŻYCIE NIE ŚMIERĆ

Do 18 grudnia w holu Gryfickiego Domu Kultury można obejrzeć wystawę fotograficzną zatytułowaną „Życie nie śmierć”. Autorem zdjęć jest Krzysztof Motyka, wystawa ta jest zapisem XII Zjazdu Absolwentów Chrześcijańskiego Ośrodka Leczenia Uzależnień Teen Challenge.

GDK. Co to za wystawa?
K.Motyka. Wystawa jest relacją reporterską ze spotkania osób po przejściach, którym się udało. Ludzi, którzy wygrali z uzależnieniem. 
GDK. Dzisiejsze spotkanie przypomina mi happening.
K.Motyka. Na wernisażach takich jak ten w Gryficach staram się opowiadać historie oparte na faktach w sposób plastyczny.  Pokazuję ludzi, dla których nie było ratunku a jednak dzięki Jezusowi podnieśli się z kolan. Odnaleźli sens życia.
GDK. Do kogo kieruje Pan przesłanie tej wystawy.
K.Motyka.  Dziś to była młodzież, ale tak naprawdę do każdego z nas gdyż ten problem dotyczy każdego z nas. Utrata pracy, problemy w życiu osobistym, głupota np. chęć zaimponowania rówieśnikom może być impulsem, który pchnie nas w ramiona nałogów stąd już krótka droga na cmentarz. Chcemy by te spotkania były okazją do refleksji nad tym czy warto stawiać na szali własne zdrowie i życie tylko i wyłącznie dla chwili euforii czy podziwu w oczach rówieśników. 
GDK. W trakcie spotkań pojawia się Jezus. W dobie laicyzacji społeczeństwa szczególnie w grupach jak ta gdzie większość stanowią młodzi ludzie takie akcenty nabierają nowego wydźwięku.
K.Motyka.  Dobrze Pan zauważył panie redaktorze. Dzisiejsze społeczeństwo zapomina o sprawach jeszcze parę lat temu istotnych. Skupiamy się na tym, co teraz się dookoła nas dzieje. Nie myślimy o przyszłości. Co więcej obecna rzeczywistość bardzo powierzchowna opiera się na telewizji i reklamie mało wartościowych produktów. Liczy się konsumpcja a ta niejednokrotnie prowadzi do odosobnienia. Nie rozmawiamy ze sobą jesteśmy pokoleniem smsów, Internetu i komórek zanikają więzi międzyludzkie z czasem doprowadzając do tego, że samotność, która nam powszechnie towarzyszy pcha nas w objęcia nałogów po to tylko by wypełnić pustkę.
GDK. Dziękuje za rozmowę.

  Powrót